Internet Rzeczy w systemach automatyki budynkowej

Internet Rzeczy (ang. Internet of Things – IoT) to najnowsza koncepcja rozwoju sieci komputerowych i teleinformatycznych, ukierunkowana na rozproszenie modułów sieciowych oraz włączenie w struktury sieci Internet aktywnych modułów sieciowych, obsługiwanych dotąd np. przez sieci obiektowe.

W sieciach IoT każdy obiekt, urządzenie, moduł dostępowy, może automatycznie łączyć się z siecią Internet, stanowiąc jej pełnoprawny węzeł i komunikować się z dowolnym innym węzłem/modułem do niej podłączonym. Koncepcja rozwojowa IoT obejmuje obecnie szereg technologii i obszarów implementacyjnych, które mają na celu wykorzystanie i rozszerzenie funkcjonalności istniejącej dotąd sieci Internet, jako platformy komunikacyjnej dla różnego typu obiektów, urządzeń i modułów występujących w otoczeniu człowieka.

Implementacja tej koncepcji wymaga wprowadzenia istotnych zmian w tradycyjnej strukturze i zasadach funkcjonowania sieci Internet, rozumianej jako połączenie większych lub mniejszych serwerów danych z terminalami klientów-użytkowników końcowych, w kierunku połączonych w sieci „inteligentnych” obiektów (Smart Object), wymieniających dane między sobą i w razie potrzeby lub na żądanie, prowadzących interakcję z użytkownikami. Szczególnie istotny jest pierwszy ze wspomnianych elementów, który wprowadza nową jakość i innowacyjność w struktury komunikacji w sieci Internet. Bazuje on na założeniu znaczącej autonomiczności funkcjonowania węzłów sieciowych, wymieniających między sobą informacje. Węzły z własnymi adresami IP, również na poziomie obiektowym sieci, korzystając z podanych im algorytmów sterowania, mogą realizować działania oddziałujące na otoczenie, niejednokrotnie bez wiedzy i udziału użytkowników końcowych. To idea znana z branży automatyki przemysłowej i budynkowej pod hasłem Machine-to-Machine (M2M) i od wielu już lat realizowana w sieciach poziomu obiektowego, obsługujących czujniki i elementy wykonawcze w aplikacjach przemysłowych i w budynkach.

W ramach koncepcji IoT rozwiązania te stają się integralnym elementem wysoce rozproszonej struktury sieci protokołu IP, gdzie zanika rozróżnienie między poziomami obiektowym i nadrzędnym, a struktura sieci ulega ujednoliceniu. Dlatego też koncepcja funkcjonowania węzłów/obiektów sieciowych w ramach IoT opiera się na trzech podstawowych założeniach:

  • zdolności wzajemnej identyfikacji (każdy obiekt odnajduje i identyfikuje inne obiekty w sieci),
  • komunikacji każdy z każdym P2P (permanentna wymiana danych),
  • interakcji i interoperacyjności (wszystkie obiekty mogą ze sobą współpracować).